Lekcja 195

Lekcja 195.

Listen to “Lekcja 195 – Mi艂o艣膰 jest drog膮, kt贸r膮 pod膮偶am z wdzi臋czno艣ci膮.” on Spreaker.

Mi艂os虂c虂 jest droga台, kt贸ra台 ide台 z wdzie台cznos虂cia台.

Wdzie台cznos虂c虂 jest lekcja台 trudna台 do nauczenia dla tych, kt贸rzy patrza台 na ten s虂wiat niew艂as虂ciwie, na opak. Wszystko, co kaz虈dy z nich moz虈e uczynic虂, to postrzegac虂 siebie jako lepszego od innych. I pr贸buje osia台gna台c虂 z tego powodu zadowolenie, poniewaz虈 ten drugi wydaje sie台 cierpiec虂 bardziej niz虈 on. Jak z虈a艂osne i jak bardzo wyraz虈aja台ce dezaprobate台 sa台 takie mys虂li! Albowiem kto ma powody do wdzie台cznos虂ci tylko dlatego, z虈e inni maja台 do niej mniej powod贸w? I kto m贸g艂by cierpiec虂 mniej tylko dlatego, z虈e widzi innych, cierpia台cych wie台cej? Twoja Wdzie台cznos虂c虂 jest nalez虈na Temu, Kto sprawi艂, z虈e znikne台艂y wszelkie powody do z虈alu na ca艂ym s虂wiecie.

Jest szalen虂stwem sk艂adac虂 podzie台kowania za cierpienia. Ale jest r贸wnie szalone zaniechanie podzie台kowan虂 dla Tego, Kto oferuje ci s虂rodki, dzie台ki kt贸rym wszelki b贸l jest uzdrowiony, a cierpienie zasta台pione s虂miechem i szcze台s虂ciem. Nawet ci, kt贸rzy sa台 tylko cze台s虂ciowo zdrowi na umys虂le, nie mogliby odm贸wic虂 podje台cia krok贸w,聽kt贸rymi On kieruje i poda台z虈ania droga台, kt贸ra台 On im wskazuje, by uciekli z wie台zienia przez drzwi, przedtem nie zauwaz虈ane, ale teraz juz虈 postrzegane.

Tw贸j brat jest twym 鈥瀢rogiem” poniewaz虈 postrzegasz w nim rywala, konkuruja台cego z toba台 w osia台gnie台ciu pokoju; grabiez虈ce台, kt贸ry zabiera ci rados虂c虂 i nie pozostawia ci nic, opr贸cz czarnej rozpaczy, tak gorzkiej i tak nieuste台pliwej, z虈e nie pozostawia z虈adnej nadziei. Teraz z虈yczysz sobie juz虈 jedynie zemsty. Teraz moz虈esz tylko pr贸bowac虂 go powalic虂, by poleg艂 wraz z toba台, tak bezuz虈yteczny jak ty; kt贸remu tak ma艂o pozosta艂o z tego, co dzierz虈y艂 w swych d艂oniach, jak i tobie w twoich.

Twa wdzie台cznos虂c虂 dla Boga nie jest spowodowana tym, z虈e tw贸j brat jest bardziej zniewolony niz虈 ty, ani tez虈 nie by艂oby rozsa台dne, bys虂 rozws虂cieczy艂 sie台 z tego powodu, z虈e on wydaje sie台 byc虂 bardziej wolny. Mi艂os虂c虂 nie dokonuje por贸wnan虂. A wdzie台cznos虂c虂 moz虈e byc虂 tylko szczera, jes虂li ma 艂a台czyc虂 sie台 z mi艂os虂cia台. Sk艂adamy dzie台ki Bogu, naszemu Ojcu, za to, z虈e w nas wszystko odnajdzie swa台 wolnos虂c虂. Nigdy tak nie be台dzie, z虈e cos虂 zostanie uwolnione, podczas gdy cos虂 innego be台dzie wcia台z虈 zniewolone. Kt贸z虈 bowiem moz虈e sie台 targowac虂 w imie台 mi艂os虂ci?

Zatem dzie台kuj, ale szczerze. I pozw贸l, by w twej wdzie台cznos虂ci znalaz艂o sie台 miejsce dla tych, kt贸rzy wyswobodza台 sie台 wraz z toba台; dla s艂abych, ubogich, przeraz虈onych i tych, kt贸rzy op艂akuja台 strate台 i odczuwaja台 pozorny b贸l, kt贸rzy cierpia台 z powodu zimna i g艂odu lub dla tych, kt贸rzy poda台z虈aja台 droga台 nienawis虂ci albo krocza台 s虂ciez虈ka台 s虂mierci. Wszyscy oni ida台 z toba台. Nie por贸wnujmy siebie z nimi, poniewaz虈 w ten spos贸b oddzielamy ich od naszej s虂wiadomos虂ci jednos虂ci, jaka台 z nimi wsp贸艂dzielimy i jaka台 oni musza台 wsp贸艂dzielic虂 z nami.

Dzie台kujemy naszemu Ojcu tylko za jedno: za to, z虈e nie jestes虂my oddzieleni od wszystkich z虈ywych istot i zatem stanowimy jedno z Nim. I radujemy sie台 z tego, z虈e nigdy nie moga台 powstac虂 z虈adne wyja台tki, kt贸re mog艂yby zmniejszyc虂 nasza台 ca艂kowitos虂c虂, nasza台 pe艂nie台, ani os艂abic虂 czy zmienic虂 naszej funkcji dope艂nienia Tego, Kt贸ry Sam jest spe艂nieniem. Dzie台kujemy wszystkim z虈yja台cym istotom, poniewaz虈 w przeciwnym razie sk艂adalibys虂my podzie台kowania za nic i doznalibys虂my poraz虈ki w rozpoznaniu dar贸w Boz虈ych dla nas.

Niech zatem nasi bracia opra台 swoje zme台czone g艂owy na naszych barkach, gdy odpoczywaja台 przez chwile台. Dzie台kujemy za nich. Albowiem jes虂li potrafimy poprowadzic虂 ich do pokoju droga台, kt贸ra台 chcielibys虂my odnalez虂c虂, ta droga wreszcie otwiera sie台 dla nas. Staroz虈ytne drzwi zn贸w obracaja台 sie台, staja台c przed nami otworem; d艂ugo zapomniane S艂owo ponownie odbija sie台 echem w naszej pamie台ci i nabiera wyrazistos虂ci, w miare台 jak pojawia sie台 w nas ponownie che台c虂, aby s艂uchac虂.

Krocz wie台c z wdzie台cznos虂cia台 ta台 droga台 mi艂os虂ci. Bowiem, gdy odk艂adamy na bok por贸wnania, nienawis虂c虂 ulega zapomnieniu. Jakie jeszcze przeszkody dla pokoju pozostaja台? Strach przed Bogiem jest wreszcie usunie台ty, a my przebaczamy bez rozr贸z虈nien虂. A zatem nie moz虈emy postanowic虂 nie zwaz虈ac虂 na pewne rzeczy, a jednak trzymac虂 wcia台z虈 inne rzeczy pod kluczem jako 鈥瀏rzechy”. Kiedy w pe艂ni przebaczysz, be台dziesz w pe艂ni wdzie台czny, poniewaz虈 ujrzysz, z虈e wszystko zyska艂o prawo do mi艂os虂ci, poprzez bycie tak bardzo kochaja台cym, jak kochaja台ca jest twoja Jaz虂n虂.

Dzis虂 uczymy sie台 mys虂lec虂 o wdzie台cznos虂ci zamiast o gniewie, z艂os虂liwos虂ci i zems虂cie. Jest nam dane wszystko. Jes虂li odmawiamy rozpoznania tego, nie mamy wtedy prawa do naszej goryczy czy z虈alu i do takiego postrzegania samych siebie, kt贸re ukazuje nas w miejscu bezlitosnej pogoni, gdzie jestes虂my nieustannie zadre台czani i bezmys虂lnie miotani, bez opieki i bez troski o nasza台 przysz艂os虂c虂. Wdzie台cznos虂c虂 staje sie台 jedna台 mys虂la台, kt贸ra台 zaste台pujemy te szalone spostrzez虈enia. B贸g sie台 o nas zatroszczy艂 i nazywa nas Synem. Czy moz虈e byc虂 cos虂 wie台kszego niz虈 to?

Nasza wdzie台cznos虂c虂 utoruje droge台 do Niego i skr贸ci czas naszej nauki bardziej, niz虈 m贸g艂bys虂 nawet zamarzyc虂. Wdzie台cznos虂c虂 towarzyszy mi艂os虂ci i tam gdzie istnieje jedno z tych uczuc虂, tam musi byc虂 i drugie. Gdyz虈 wdzie台cznos虂c虂 jest tylko pewnym aspektem Mi艂os虂ci, kt贸ra jest z虂r贸d艂em wszelkiego tworzenia. B贸g dzie台kuje tobie, kt贸ry jestes虂 Jego Synem, za to, z虈e jestes虂 tym, czym jestes虂; z虈e jestes虂 Jego W艂asnym dope艂nieniem i z虈e stanowisz wraz z Nim Z虂r贸d艂o mi艂os虂ci. Twoja wdzie台cznos虂c虂 dla niego stanowi jednos虂c虂 z Jego wdzie台cznos虂cia台 dla ciebie. Albowiem mi艂os虂c虂 nie moz虈e poda台z虈ac虂 z虈adna台 droga台 opr贸cz drogi wdzie台cznos虂ci, a zatem idziemy droga台, kt贸ra prowadzi nas do Boga.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Help