Lekcja 184

Lekcja 184.

Listen to “LEKCJA 184 – Imie台 Boz虈e jest moim dziedzictwem.” on Spreaker.

Imie台 Boga jest moim dziedzictwem.

Z虈yjesz dzie台ki symbolom. Nada艂es虂 nazwywszystkiemu co widzisz. Kaz虈da z tych rzeczy staje sie台 oddzielna台 ca艂os虂cia台, okres虂lona台 przez swa台 w艂asna台 nazwe台. W ten spos贸b wyodre台bniasz ja台 z jednos虂ci. W ten spos贸b wyznaczasz jej szczeg贸lne cechy i uwydatniasz ja台 spos虂r贸d innych rzeczy poprzez podkres虂lenie istnienia przestrzeni ja台 otaczaja台cej. Ta台 przestrzen虂 ustanawiasz mie台dzy wszystkimi rzeczami, kt贸rym nada艂es虂 r贸z虈ne nazwy; wszystkimi zdarzeniami w kategoriach miejsca i czasu; wszystkimi cia艂ami, kt贸re pozdrawiasz ich imionami czy nazwiskami.

Ta台 przestrzen虂, kt贸ra台 widzisz jako oddzielaja台ca台 wszystkie rzeczy od siebie, jest s虂rodkiem, za pomoca台 kt贸rego dokonuje sie台 postrzeganie tego s虂wiata. Widzisz cos虂 tam, gdzie niczego nie ma, a nie widzisz nic tam, gdzie jest jednos虂c虂; widzisz przestrzen虂 pomie台dzy wszystkimi rzeczami oraz pomie台dzy wszystkimi rzeczami i toba台. Tak wie台c mys虂lisz, z虈e dawa艂es虂 z虈ycie w oddzieleniu. Z powodu tego podzia艂u mys虂lisz, z虈e zosta艂es虂 ustanowiony jako jednostka, kt贸ra dzia艂a poprzez swa台 niezalez虈na台 wole台.

Czym sa台 te r贸z虈ne miana, nazwy, imiona poprzez kt贸re ten s虂wiat staje sie台 szeregiem oddzielnych zdarzen虂, niezjednoczonych ze soba台 rzeczy, cia艂 utrzymywanych w oddzieleniu, kawa艂k贸w umys艂u utrzymywanych jako oddzielne s虂wiadomos虂ci? Nada艂es虂 im wszystkim nazwy, ustanawiaja台c swe postrzeganie zgodnie ze swym z虈yczeniem. Rzeczom bezimiennym nadano nazwy lub imiona i w ten spos贸b nadano im r贸wniez虈 rzeczywistos虂c虂. Albowiem temu, co zosta艂o nazwane, nadano znaczenie i w ten spos贸b jest to postrzegane jako sensowne i znacza台ce; staje sie台 to w贸wczas przyczyna台 prawdziwego skutku, czyms虂 co powoduje w艂as虂ciwe sobie konsekwencje.

Takim to sposobem ta rzeczywistos虂c虂 jest wytworzona przez to cze台s虂ciowe i stronnicze widzenie, celowo ustanowione wbrew istnieja台cej prawdzie. Wrogiem tej rzeczywistos虂ci jest ca艂os虂c虂. Ona wymys虂la ma艂e rzeczy i sie台 im przygla台da. A brak przestrzeni, poczucie jednos虂ci czy postrzegaja台ce wszystko inaczej widzenie聽duchowe, staja台 sie台 zagroz虈eniem, kt贸re musi ona przezwycie台z虈yc虂, z kt贸rym musi byc虂 w w sta艂ym konflikcie i kt贸remu musi zaprzeczyc虂.

Jednak to inne widzenie, widzenie duchowe, niewa台tpliwe wcia台z虈 pozostaje naturalna台 dyrektywa台 dla umys艂u do kierowania jego postrzeganiem. Jest bardzo trudno nauczyc虂 umys艂 tysie台cy r贸z虈nych obcych nazw. Jednak ty uwaz虈asz, z虈e w艂as虂nie na tym polega uczenie sie台, z虈e to jest jego zasadniczym celem, poprzez kt贸ry osia台ga sie台 porozumiewanie i dzie台ki kt贸remu moz虈na sensownie wsp贸艂dzielic虂 poje台cia.

Takie jest w sumie dziedzictwo, kt贸rym obdarza ten s虂wiat. I kaz虈dy, kt贸ry uczy sie台 mys虂lec虂, z虈e tak jest, akceptuje znaki i symbole, kt贸re nadaja台 temu s虂wiatu realnos虂c虂. W艂as虂nie po to sa台 one ustanowione. Nie pozostawiaja台 z虈adnej wa台tpliwos虂ci, z虈e to, co zosta艂o nazwane, to na pewno istnieje. Moz虈e byc虂 widziane zgodnie z oczekiwaniami. To, co zaprzecza prawdziwos虂ci tak ustanowionej rzeczywistos虂ci, jest tylko iluzja台, poniewaz虈 ta rzeczywistos虂c虂 jest ostateczna. Kwestionowanie jej jest szalen虂stwem; jej akceptacja jest dowodem zdrowia psychicznego.

Takie jest nauczanie tego s虂wiata. Jest ono pewna台 faza台 uczenia sie台, przez kt贸ra台 kaz虈dy, kto tu przybywa, musi przejs虂c虂. Ale im szybciej postrzega on, na czym sie台 to uczenie opiera, jak 艂atwe do zakwestionowania sa台 jego przes艂anki, jak wa台tpliwe sa台 jego rezultaty, tym szybciej kwestionuje jego efekty. Uczenie, kt贸re zaprzestaje tego, czego ten s虂wiat chcia艂by nauczac虂, zrywa z brakiem sensu. Be台da台c na w艂as虂ciwym miejscu, s艂uz虈y tylko jako punkt wyjs虂cia do rozpocze台cia innego rodzaju uczenia, do osia台gnie台cia nowego rodzaju postrzegania, gdzie wszystkie te arbitralne nazwy, kt贸re ten s虂wiat nadaje, moga台 byc虂 odwo艂ywane, w miare台 j ak wzbudzaj a台 zwa台tpienie.

Nie mys虂l, z虈e wytworzy艂es虂 ten s虂wiat. Iluzje, owszem! Ale to, co jest prawdziwe na ziemi i w Niebie, wykracza poza nazwy, jakie nadajesz. Kiedy wzywasz brata, odwo艂ujesz sie台 do jego cia艂a. Jego prawdziwa Toz虈samos虂c虂 jest przed toba台 ukryta, przez twa台 wiare台 w to, czym on naprawde台 jest. Jego cia艂o odpowiada na twe wo艂anie, poniewaz虈 jego umys艂 zgadza sie台 przyja台c虂 to imie台, jakie mu nada艂es虂 na w艂asnos虂c虂. I w ten spos贸b dwukrotnie zaprzecza sie台 jego jednos虂ci (z toba台), poniewaz虈 zar贸wno ty postrzegasz go jako oddzielonego od siebie, jak i on akceptuje to oddzielaja台ce go imie台 jako w艂asne.

By艂oby rzeczywis虂cie bardzo dziwne, gdyby proszono cie台 o wykroczenie poza wszelkie symbole tego s虂wiata i zapomnienie o nich na zawsze i r贸wnoczes虂nie o to, bys虂 jednak podja台艂 sie台 funkcji nauczania. Potrzebujesz jeszcze przez pewien czas pos艂ugiwac虂 sie台 symbolami tego s虂wiata. Ale nie daj sie台 juz虈 wie台cej przez nie oszukac虂. One w og贸le nic nie znacza台 i w twych c虂wiczeniach w艂as虂nie ta mys虂l cie台 od nich uwolni. Stana台 sie台 wtedy tylko s虂rodkiem, przez kt贸ry moz虈esz sie台 komunikowac虂 w spos贸b, jaki ten s虂wiat potrafi zrozumiec虂, ale w kt贸rym rozpoznajesz brak jednos虂ci, dzie台ki kt贸rej moz虈e zachodzic虂 prawdziwa komunikacja.

W ten spos贸b potrzebujesz przerw kaz虈dego dnia, w kt贸rych uczenie tego s虂wiata staje sie台 przejs虂ciowa台 faza台; w kt贸rych wychodzisz z wie台zienia do s艂onecznego s虂wiat艂a i zapominasz o ciemnos虂ci. W owych przerwach rozumiesz to S艂owo, to Imie台, kt贸re B贸g ci nada艂; jedyna台 Toz虈samos虂c虂, kt贸ra wszystko wsp贸艂dzieli; jedyne potwierdzenie tego, co prawdziwe. A potem wracasz z powrotem do ciemnos虂ci, nie dlatego, z虈e mys虂lisz, iz虈 jest rzeczywista, ale by og艂osic虂 jej nierzeczywistos虂c虂 w kategoriach, kt贸re wcia台z虈 maja台 znaczenie dla tego s虂wiata, rza台dzonego przez ciemnos虂c虂.

Uz虈yj tych wszystkich ma艂ych nazw i symboli, kt贸re okres虂laja台 ten s虂wiat ciemnos虂ci. Ale nie akceptuj ich jako swojej rzeczywistos虂ci. Duch S虂wie台ty uz虈ywa ich wszystkich, ale nie zapomina, z虈e stworzenie ma tylko jedno Imie台, jedno znaczenie i jedno Z虂r贸d艂o, kt贸re jednoczy wszystkie rzeczy w Sobie. Uz虈yj wszystkich nazw, kt贸re ten s虂wiat im nadaje, ale traktuja台c je tylko jako udogodnienie, jednak nie zapominaja台c, z虈e one wszystkie wsp贸艂dziela台 wraz z toba台 Imie台 Boga.

B贸g nie ma imienia. A jednak Jego Imie台 staje sie台 kon虂cowa台 lekcja台, kt贸ra naucza, z虈e wszystkie rzeczy stanowia台 jednos虂c虂 i na tej lekcji wszelkie nauczanie sie台 kon虂czy. Wszystkie nazwy, wszystkie imiona sa台 zjednoczone; ca艂a przestrzen虂 jest wype艂niona odzwierciedleniem prawdy. Kaz虈da przerwa, kaz虈da luka jest zamknie台ta i kaz虈de oddzielenie uzdrowione. Imie台 Boga jest dziedzictwem danym przez Niego tym, kt贸rzy postanowili, by nauczanie tego s虂wiata zaje台艂o miejsce Nieba. Celem naszego c虂wiczenia jest pozwolic虂 naszym umys艂om przyja台c虂 to, co B贸g da艂 jako wyraz uznania dla Syna, kt贸rego On kocha, w odpowiedzi na z虈a艂osne dziedzictwo, jakie wytworzy艂es虂.

Nikt nie moz虈e doznac虂 poraz虈ki w poszukiwaniu znaczenia Imienia Boga. Dos虂wiadczenie musi doprowadzic虂 do uzupe艂nienia S艂owa. Ale najpierw musisz zaakceptowac虂 to Imie台 dla wszelkiej rzeczywistos虂ci聽i us虂wiadomic虂 sobie, z虈e wiele imion i nazw, jakie nadawa艂es虂 jej aspektom, zniekszta艂ci艂o to, co widzisz, ale w z虈adnej mierze nie kolidowa艂o z prawda台. Do naszych c虂wiczen虂 wprowadzamy tylko jedno Imie台. Jednego imienia uz虈ywamy by zjednoczyc虂 to, co widzimy.

I chociaz虈 uz虈ywamy r贸z虈nych imion i nazw, gdy us虂wiadamiamy sobie jakis虂 aspekt Boz虈ego Syna, to jednak rozumiemy, z虈e one wszystkie maja台 tylko jedno Imie台, kt贸re On im nada艂. To jest Imie台, kt贸rego uz虈ywamy w c虂wiczeniu. I poprzez Jego uz虈ycie znikaja台 wszystkie g艂upie podzia艂y, kt贸re utrzymywa艂y nasza台 s虂lepote台. Otrzymalis虂my moc, aby widziec虂 poza nimi. Teraz nasz wzrok jest juz虈 b艂ogos艂awiony takim b艂ogos艂awien虂stwem, kt贸re moz虈emy dawac虂, tak jak je otrzymalis虂my.

Ojcze, nasze Imie台 jest Twoje. W nim sa台 zjednoczone wszystkie z虈yja台ce istoty i Ty Kt贸ry jestes虂 ich Stw贸rca台. To, co wytworzylis虂my i nazwalis虂my wieloma r贸z虈nymi imionami, sa台 to tylko cienie, kt贸re usi艂owalis虂my rzucac虂 na Twoja台 W艂asna台 rzeczywistos虂c虂. Cieszymy sie台 i jestes虂my wdzie台czni, z虈e bylis虂my w b艂e台dzie. Wszystkie nasze pomy艂ki powierzylis虂my Tobie, z虈ebys虂my zosta艂y nam odpuszczone skutki, jakie nasze b艂e台dy wydawa艂y sie台 wywo艂ywac虂. I w miejsce kaz虈dej naszej pomy艂ki przyjmujemy prawde台, kt贸ra台 nam dajesz. Twoje Imie台 jest naszym zbawieniem i ucieczka台 od tego, co wytworzylis虂my. Twoje imie台 艂a台czy nas w jednos虂ci, kt贸ra jest naszym dziedzictwem i pokojem. Amen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Help