Lekcja 169

Lekcja 169.

Listen to “LEKCJA 169 – Dzie台ki 艂asce z虈yje台. Dzie台ki 艂asce jestem wyzwolony.” on Spreaker.

Z虈yje台 dzie台ki 艂asce. Dzie台ki 艂asce jestem uwolniony.

艁aska jest tym aspektem Mi艂os虂ci Boga, kt贸ry jest najbardziej podobny do stanu panuja台cego w jednos虂ci prawdy. Jest ona najbardziej wznios艂ym da台z虈eniem tego s虂wiata, poniewaz虈 prowadzi ca艂kowicie poza ten s虂wiat. Jest poza moz虈liwos虂cia台 nauczenia sie台, a jednak jest celem nauki, poniewaz虈 艂aska nie moz虈e sie台 urzeczywistnic虂, dop贸ki umys艂 nie przygotuje sie台 na prawdziwe jej przyje台cie. 艁aska natychmiast staje sie台 nieunikniona dla tych, kt贸rzy przygotowali st贸艂, na kt贸rym moz虈e byc虂 ona 艂agodnie z艂oz虈ona i che台tnie przyje台ta; jest nieunikniona dla tych, kt贸rzy przygotowali czysty i s虂wie台ty o艂tarz dla tego daru.

艁aska jest akceptacja台 Mi艂os虂ci Boga w s虂wiecie na poz贸r pe艂nym nienawis虂ci i strachu. 艁aska sprawia, z虈e nienawis虂c虂 i strach znikaja台, poniewaz虈 przedstawia ona soba台 stan tak przeciwny do tego wszystkiego, co ten s虂wiat w sobie mies虂ci, z虈e ci, kt贸rych umys艂y sa台 os虂wiecone przez dar 艂aski, nie moga台 juz虈 dalej wierzyc虂, z虈e ten s虂wiat strachu jest prawdziwy.

艁aski nie moz虈na sie台 nauczyc虂. Kon虂cowy krok musi byc虂 dokonany poza wszelkim uczeniem. 艁aska nie jest wie台c celem, do uzyskania kt贸rego ten kurs aspiruje. Jednak przygotowujemy sie台 na przyje台cie 艂aski, aby nasze otwarte umys艂y mog艂y us艂yszec虂 Wezwanie do przebudzenia. Odpowiednio przygotowany umys艂 nie zamyka sie台 na G艂os Boga. Staje sie台 s虂wiadomy tego, z虈e sa台 rzeczy, kt贸rych on nie zna i w ten spos贸b jest got贸w do zaakceptowania stan贸w ca艂kowicie r贸z虈nia台cych sie台 od jego dotychczasowych dos虂wiadczen虂, kt贸re dobrze zna i do kt贸rych jest przyzwyczajony.

Byc虂 moz虈e mog艂oby sie台 wydawac虂, z虈e zaprzeczylis虂my naszemu stwierdzeniu, iz虈 objawienie Ojca i Syna jako Jednos虂ci juz虈 nasta台pi艂o. Ale m贸wilis虂my takz虈e, z虈e to umys艂 okres虂la, kiedy ten czas nasta台pi i z虈e go juz虈 wyznaczy艂. A jednak namawiamy cie台, bys虂 ni贸s艂 z soba台 s虂wiadectwo S艂owa Boz虈ego, az虈eby przyspieszyc虂 dos虂wiadczenie prawdy i przybliz虈yc虂 czas jej dotarcia do kaz虈dego umys艂u, kt贸ry rozpoznaje, jakie skutki wywo艂uje w tobie prawda.

Jednos虂c虂 jest po prostu idea台, z虈e B贸g jest. I w Swym Bycie ogarnia On wszystko. Z虈aden umys艂 nie zawiera niczego innego opr贸cz Niego. M贸wimy 鈥濨贸g jest” i nie m贸wimy juz虈 nic wie台cej, gdyz虈 wobec tej wiedzy s艂owa sa台 bez sensu. Nie istnieja台 usta, kt贸re mog艂yby je wypowiedziec虂, a z虈adna cze台s虂c虂 umys艂u nie jest wystarczaja台co odre台bna by umys艂 m贸g艂 poczuc虂, z虈e jest teraz s虂wiadomy czegos虂, co nie jest nim samym. Umys艂 jest zjednoczony ze swoim Z虂r贸d艂em. I tak samo jak jego Z虂r贸d艂o, on po prostu jest.

My o tym wszystkim nie potrafimy ani m贸wic虂, ani pisac虂, ani nawet mys虂lec虂. To pojawia sie台 w kaz虈dym umys虂le dopiero wtedy, gdy temu umys艂owi zostanie juz虈 w pe艂ni dane i przez ten umys艂 zostanie juz虈 w pe艂ni odebrane rozpoznanie, z虈e jego wola jest Wola台 Boz虈a台. To przywraca ten umys艂 wiecznej teraz虂niejszos虂ci, gdzie poje台cie przesz艂os虂ci i przysz艂os虂ci jest nie do pomys虂lenia. To lez虈y poza zbawieniem; poza wszelka台 mys虂la台 w czasie, poza przebaczeniem i s虂wie台tym obliczem Chrystusa. Syn Boga tylko znikna台艂 w swym Ojcu, a jego Ojciec w nim. Tego s虂wiata w og贸le nie by艂o, nigdy. Wiecznos虂c虂 pozostaje sta艂ym stanem.

To wykracza poza dos虂wiadczenie, kt贸re pr贸bujemy przyspieszyc虂. Jednak przebaczenie, nauczane i uczone, przynosi ze soba台 dos虂wiadczenia, kt贸re daja台 s虂wiadectwo, z虈e czas, kt贸ry sam umys艂 ustanowi艂, by porzucic虂 wszystko z wyja台tkiem tego, jest teraz tak bliski, z虈e niemal w zasie台gu re台ki. Nie przyspieszamy go jednak poprzez oferowanie czegos虂, co by艂o ukryte przed Tym, Kto naucza, co znaczy przebaczenie.

Wszelkie uczenie juz虈 zosta艂o w Jego Umys虂le zrealizowane i zakon虂czone. On pozna艂 wszystko, co czas zawiera i da艂 to rozpoznanie wszystkim umys艂om, z虈eby kaz虈dy m贸g艂 okres虂lic虂, z miejsca, gdzie czas sie台 skon虂czy艂, kiedy ma byc虂 mu udoste台pnione objawienie i wiecznos虂c虂. Powtarzalis虂my juz虈 przedtem kilka razy, z虈e ty tylko odbywasz podr贸z虈, kt贸ra jest juz虈 zakon虂czona.

Albowiem tu musi byc虂 jednos虂c虂. To, jaki czas umys艂 wyznaczy艂 dla objawienia, jest ca艂kowicie nieistotne w odniesieniu do tego, co musi byc虂 sta艂ym stanem, wiecznie takim, jakim zawsze by艂 i wiecznie pozostaja台cym takim, jakim jest teraz. My tylko odgrywamy role台 juz虈 dawno temu nam przypisana台 i w pe艂ni rozpoznana台 jako w spos贸b doskona艂y wype艂niona台 przez Tego, Kto napisa艂 scenariusz zbawienia w Imie台 Swojego Stw贸rcy i w imie台 Syna Swojego Stw贸rcy.

Nie ma potrzeby dalszego wyjas虂niania tego, czego nikt na tym s虂wiecie nie moz虈e zrozumiec虂. Gdy nadejdzie objawienie twej jednos虂ci, zostanie w贸wczas poznane i w pe艂ni zrozumiane. Teraz mamy prace台 do wykonania, gdyz虈 ci, kt贸rzy pozostaja台 w czasie, moga台 rozmawiac虂 o rzeczach poza czasem i us艂yszec虂 wyjas虂nienie, z虈e to, co ma nadejs虂c虂, jest juz虈 przesz艂os虂cia台. Jednak jaki sens moga台 miec虂 te s艂owa dla tych, kt贸rzy wcia台z虈 licza台 godziny i wed艂ug nich wstaja台, pracuja台 i ida台 spac虂?

Wystarczy wie台c, z虈eby twa台 praca台 do wykonania by艂o odegranie swojej roli. Zakon虂czenie musi pozostawac虂 dla ciebie niejasne, dop贸ki nie wype艂nisz tej roli. To nie ma znaczenia. Albowiem twoja rola jest tym, od czego zalez虈y ca艂a reszta. Gdy podejmujesz sie台 wyznaczonej ci roli, zbawienie przybliz虈a sie台 troche台 do kaz虈dego niepewnego serca, kt贸re jeszcze nie bije w zgodnym rytmie z Bogiem.

Przebaczenie jest g艂贸wnym tematem, kt贸ry przewija sie台 poprzez ca艂e zbawienie, utrzymuja台c wszystkie jego role w g艂e台bokich zwia台zkach, kieruja台c nim i zapewniaja台c w艂as虂ciwy rezultat. A teraz prosimy o 艂aske台, ostatni dar, jakim zbawienie moz虈e nas obdarzyc虂. Dos虂wiadczenie, jakiego 艂aska dostarcza, zakon虂czy czas, poniewaz虈 艂aska zapowiada Niebo, chociaz虈 nie zaste台puje mys虂li o czasie d艂uz虈ej niz虈 przez ma艂a台 chwile台.

Ten kr贸tki okres wystarcza. W艂as虂nie w nim sa台 z艂oz虈one cuda, aby mog艂y byc虂 przez ciebie zwr贸cone z s虂wie台tych chwil, kt贸re otrzymujesz poprzez 艂aske台 w twym dos虂wiadczeniu, wszystkim, kt贸rzy widza台 s虂wiat艂o utrzymuja台ce sie台 na twojej twarzy. Czyjez虈 jest oblicze Chrystusa jak nie tego, kto wszed艂 na moment do wiecznos虂ci i przyni贸s艂 stamta台d, by pob艂ogos艂awic虂 ten s虂wiat, wyraz虂ne odzwierciedlenie jednos虂ci, kt贸ra台 jeszcze chwile台 wczes虂niej odczuwa艂? Jak m贸g艂bys虂 w kon虂cu osia台gna台c虂 te台 jednos虂c虂 na zawsze, gdy cze台s虂c虂 ciebie wcia台z虈 pozostaje na zewna台trz, niewiedza台ca, nieprzebudzona i potrzebuja台ca ciebie jako s虂wiadka prawdy?

Ba台dz虂 wdzie台czny, z虈e wracasz, tak jak cieszy艂es虂 sie台 przez虈ywiaja台c s虂wie台ta台 chwile台 i przyjmuja台c dary, kt贸rych dostarczy艂a ci 艂aska. Przynosisz je sobie z powrotem. A objawienie nie pozostaje zbyt daleko od tych dar贸w. Jego nadejs虂cie jest zapewnione. Prosimy o 艂aske台 i o dos虂wiadczenie, kt贸re pocia台ga za soba台 艂aska. Witamy uwolnienie, kt贸re ona kaz虈demu oferuje. Nie prosimy o to, o co prosic虂 nie moz虈na. Nie oczekujemy tego, czego 艂aska dac虂 nie moz虈e. Albowiem w艂as虂nie to (uwolnienie) moz虈emy dac虂 w 艂asce, kt贸ra zosta艂a nam dana.

Cel naszej dzisiejszej nauki nie wykracza poza te台 modlitwe台. Jednak, czy moz虈na w tym s虂wiecie uczynic虂 cos虂 wie台cej, niz虈 prosic虂 dzis虂 Tego, Kto daje nam 艂aske台, o kt贸ra台 prosimy (by zosta艂a nam dana), tak jak by艂a Jemu dana?

Z虈yje台 dzie台ki 艂asce. Dzie台ki 艂asce jestem uwolniony.

Daje台 dzie台ki 艂asce. Dzie台ki 艂asce be台de台 uwalnia艂.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Help