Lekcja 159

Lekcja 159.

Listen to “LEKCJA 159 – Daje台 cuda, kto虂re otrzyma艂em.” on Spreaker.

Daje台 cuda, kt贸re otrzyma艂em.

Nikt nie moz虈e dawac虂 tego, czego nie dosta艂. Aby dac虂 jaka台s虂 rzecz trzeba najpierw ja台 posiadac虂. Co do tego prawa Nieba i prawa tego s虂wiata sa台 zgodne. Ale tu pojawia sie台 takz虈e r贸z虈nica. Ten s虂wiat wierzy, z虈e aby posiadac虂 jaka台s虂 rzecz trzeba ja台 zatrzymac虂. Zbawienie naucza odwrotnie. Rozpoznac虂, z虈e otrzyma艂es虂, moz虈esz tylko poprzez dawanie. Dawanie stanowi dow贸d, z虈e to, co masz, jest twoje.

Rozpoznajesz, z虈e jestes虂 uzdrowiony wtedy, kiedy dajesz uzdrowienie. Akceptujesz siebie, jako kogos虂, komu przebaczono, wtedy, kiedy sam przebaczasz. Rozpoznajesz swego brata jako siebie i wtedy postrzegasz swoja台 pe艂nie台. Nie istnieje cud, kt贸rego nie m贸g艂bys虂 dawac虂, poniewaz虈 wszystkie zosta艂y ci dane. Odbierz je teraz, otwieraja台c skarbnice台 swego umys艂u, gdzie sa台 one z艂oz虈one i rozdaja台c je.

Widzenie Chrystusowe jest cudem. Ono pochodzi z daleka, a nie samo z siebie, poniewaz虈 reprezentuje wieczna台 mi艂os虂c虂, odrodzenie mi艂os虂ci, kt贸ra nigdy nie umiera, chociaz虈 by艂a trzymana w ukryciu. Widzenie Chrystusowe jest wyobraz虈eniem Nieba, poniewaz虈 ono postrzega s虂wiat tak podobny do Nieba, z虈e moz虈e byc虂 w nim odzwierciedlona doskona艂os虂c虂 Boz虈ego stworzenia. Przyciemnione zwierciad艂o, jakie przedstawia soba台 ten s虂wiat, moz虈e pokazywac虂 tylko wykrzywione obrazy w po艂amanych kawa艂kach. Prawdziwy s虂wiat jest wyobraz虈eniem niewinnos虂ci Nieba.

Widzenie Chrystusowe jest cudem, w kt贸rym sa台 zrodzone wszystkie cuda. Jest ich z虂r贸d艂em, kt贸re pozostaje z kaz虈dym cudem, kt贸ry dajesz, a jednak wcia台z虈 pozostaje twoim. Jest wie台zia台 poprzez kt贸ra台 daja台cy i otrzymuja台cy sa台 juz虈 tu na ziemi zjednoczeni, tak jak sa台 jednos虂cia台 w Niebie. Chrystus w nikim nie widzi grzechu. I w Jego oczach bezgrzeszni sa台 jednos虂cia台. Ich s虂wie台tos虂c虂 zosta艂a im dana przez Jego Ojca i przez Niego Samego.

Widzenie Chrystusowe jest mostem mie台dzy s虂wiatami. I moz虈esz bezpiecznie ufac虂, z虈e jego moc przeniesie cie台 z tego s虂wiata do innego, uczynionego s虂wie台tym przez przebaczenie. Rzeczy, kt贸re tu, na tym s虂wiecie, sa台 widziane jako sta艂e i ca艂kiem solidne, tam sa台 tylko cieniami, przez虂roczystymi, s艂abo widocznymi; czasami sa台 w og贸le zapomniane i nigdy nie sa台 zdolne do przys艂aniania s虂wiat艂a, kt贸re za nimi s虂wieci. Widzeniu zosta艂a przywr贸cona s虂wie台tos虂c虂 i teraz s虂lepi moga台juz虈 widziec虂.

To jest jeden dar Ducha S虂wie台tego; skarbiec, do kt贸rego moz虈esz sie台 odwo艂ywac虂 z doskona艂a台 pewnos虂cia台, prosza台c o wszelkie rzeczy, kt贸re moga台 przyczynic虂 sie台 do twego szcze台s虂cia. Wszystkie sa台 juz虈 tu z艂oz虈one. Wszystkie moga台 byc虂 otrzymane tylko przez proszenie. Drzwi do tego skarbca nie sa台 nigdy zamknie台te i nikomu sie台 nie odmawia spe艂nienia jego najmniejszej pros虂by czy zaspokojenia jego najbardziej pala台cej potrzeby. Nie ma choroby, kt贸ra by nie by艂a uzdrowiona, nie ma braku, kt贸ry nie by艂by uzupe艂niony, nie ma potrzeby, kt贸ra nie by艂aby zaspokojona przez ten z艂oty skarbiec Chrystusa.

Tu ten s虂wiat sobie rzeczywis虂cie przypomina, co zosta艂o utracone, gdy zosta艂 on wytworzony. Albowiem tu zostaje naprawiony, uczyniony zn贸w nowym, ale widzianym w innym s虂wietle. To, co mia艂o byc虂 domem grzechu, staje sie台 centrum odkupienia, miejscem mi艂osierdzia, gdzie cierpia台cy sa台 uzdrowieni i mile witani. Nikt nie be台dzie odprawiony z tego nowego domu, gdzie oczekuje go zbawienie. Nikt dla niego nie jest obcy. Nikt go o nic nie prosi, z wyja台tkiem daru jego akceptacji jego powitania.

Widzenie Chrystusowe jest s虂wie台ta台 ziemia台, gdzie lilie przebaczenia zapuszczaja台 swe korzenie. To jest ich dom. One moga台 byc虂 sta台d z powrotem przeniesione do tego s虂wiata, ale nigdy nie moga台 rosna台c虂 na jego nieurodzajnych i p艂ytkich glebach. Potrzebuja台 bowiem s虂wiat艂a, ciep艂a, serdecznos虂ci i z虈yczliwej troski, jaka台 zapewnia mi艂osierdzie Chrystusa. Potrzebuja台 mi艂os虂ci, z kt贸ra台 On na nie spogla台da. I staja台 sie台 Jego pos艂an虂cami, kt贸rzy daj atak jak sami otrzymali.

Bierz z Jego skarbca, kt贸ry moz虈e tylko powie台kszac虂 swe skarby. Jego lilie nie opuszczaja台 swego domu, kiedy z powrotem sa台 przynoszone temu s虂wiatu. Ich korzenie w nim pozostaja台. One nie opuszczaja台 swego z虂r贸d艂a, ale przynosza台 z soba台 swa台 dobroczynnos虂c虂, przemieniaja台c ten s虂wiat w ogr贸d podobny do tego, z kt贸rego pochodza台 i do kt贸rego powr贸ca台, wzbogacone o nowy zapach. Teraz sa台 juz虈 podw贸jnie b艂ogos艂awione. Przes艂ania od Chrystusa, kt贸re przynios艂y, zosta艂y dostarczone i zwr贸cone im z powrotem. I one che台tnie Jemu je zwracaja台.

Ujrzyj sk艂adnice台 cud贸w wystawionych dla ciebie, by ci je dac虂. Czyz虈 nie jestes虂 wart tego daru, skoro B贸g przeznaczy艂 go dla ciebie? Nie osa台dzaj Boz虈ego Syna, ale poda台z虈aj droga台, kt贸ra台 On wyznaczy艂. Chrystus wys虂ni艂 sen o s虂wiecie przebaczenia. To jest Jego dar, dzie台ki kt贸remu moz虈na utworzyc虂 dobre przejs虂cie od s虂mierci do z虈ycia, od beznadziejnos虂ci do nadziei. S虂nijmy przez chwile台 ten sen wraz z Nim. Jego sen budzi nas do prawdy. Jego widzenie jest s虂rodkiem umoz虈liwiaja台cym powr贸t do naszej nieutraconej i wiecznej s虂wie台tos虂ci聽w Bogu.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Help